غزل شمارهٔ ۴۴۷۵

برداشت: از عشق معشوق، دل تازه‌ای به سرعت باز می‌شود، مانند فصل بهار که خشکی دل را دور می‌کند و آن را پاک و شاداب می‌سازد.

برداشت: زیبایی‌های برهنه و جلوه‌گری‌های آن‌ها هر روز بر اساس یک اصل ثابت و معلوم می‌باشد، و این در حالی است که هر روز به کمال و زیبایی آن‌ها افزوده می‌شود.

برداشت: دوری از محبوب، کار دشواری است؛ مانند این که از میان چهار موج، کشتی به سختی می‌تواند به ساحل برسد.

برداشت: هر فردی که به خود و درونش توجه کند و خود را بشناسد، می‌تواند تأثیرگذاری بالایی بر دنیا و اطرافش داشته باشد. اگر کسی به شناختن خود بپردازد، به طبع با جهان و مردم نیز ارتباط بهتری برقرار می‌کند.

برداشت: عشق به طرز ساده و بدون قید و شرط وجود دارد و زیبایی آن به طور طبیعی و بدون هیچ محدودیتی بروز می‌کند. این عشق به هر کسی که دلش بخواهد نزدیک می‌شود و هیچ جایی نمی‌شناسد که از آن نشأت بگیرد.

برداشت: ذرات موجود در هر دو جهان، نماینده عشق هستند و این نور جانسوز مانند آفتابی است که می‌تابد و به ما نشان می‌دهد که از کجا آغاز می‌شود.

برداشت: گل‌های باغ با هم اتصالاتی می‌زنند و این دیوان‌های عاشقانه‌ی خود را در هر جا که می‌روند، باز می‌کنند.