غزل شمارهٔ ۴۴۷۳

برداشت: وقتی سر و فکر انسان سنگین و مشغول می‌شود، دیگر نمی‌تواند در دریای دانش و ارزش‌ها غوطه‌ور شود و نشان‌ها و آثار ارزشمند را از دست می‌دهد.

برداشت: از تکه‌ای یخ یا آب سرد در داغی دنیای می‌پرستان، ممکن است ناراحتی یا بی‌حوصلگی ایجاد کند، پس باید آگاه و هوشیار بود و اجازه نداد که این احساسات بر ما چیره شوند.

برداشت: از حیا و شرمی که از عشق داریم، نمی‌توانیم به راحتی از این باغ پرگل و بدون خار، گل بچینیم. بنابراین، بهتر است که وجود نداشته باشد.

برداشت: وقتی درمان درد آغاز می‌شود، شادی مانند کامرانی به سراغ آدم می‌آید، اما بیمار باید بداند که برای بهبودی نیازمند مساعدت پزشکان است و نباید از مشکلات خود غافل شود.

برداشت: پیمانه‌ای که قرار است بر زمین بریزد، نباید از آب زندگی پر شود.

برداشت: دل انسان مانند غنچه‌ای است که باید به مرور زمان و با تجربیات زندگی، شکوفا شود. در نهایت، نتیجه‌ی این رشد و شکوفایی می‌تواند به شادی و نشاط منجر شود. بنابراین، نباید درباره‌ی این تغییرات و تحولاتی که ممکن است رخ دهد، نگران بود.

برداشت: در جشن آفرینش، چشم دل سیاه ما مانند عبرتی است که نمی‌تواند بیدار شود و همیشه در خواب است.

برداشت: اگر بدن انسان هم از هم بپاشد، اما روح و جان او در سلامت باشد، آنچه که از زندگی و ارزش‌ها مهم است، نه جسم بلکه روح است که پایدار می‌ماند.

برداشت: اگر کاری خوشایند نباشد، نیازمند یک کارفرماست، اما اگر کار دلپذیر باشد، نیازی به رییس و ناظر ندارد.

برداشت: هرچند که زهر به عادت شیرین شده است، غم هم به شکل همدمی درمی‌آید که به سادگی با آن کنار می‌آید. اگر کسی نباشد که این حال را احساس کند، چه بر سر دلش خواهد آمد؟

برداشت: اگر چیزی ارزشمند نباشد، مانند گوهر درخشان، در هیچ جایی به آن بها داده نمی‌شود. هر جا که صحبت از ارزش و معنی باشد، بدون دلیل و محتوای مناسب نمی‌توان چیزی را بیان کرد.

برداشت: اگر قسمت ما از روزگار به خوبی نبود، نباید از وجود خودمان کم کنیم یا ناراحت باشیم.

برداشت: زمانی که نفس سرکش انسان با سوهانی هموار می‌شود، شکل و وضعیت جهان هستی نیز تغییر می‌کند و به آرامش می‌رسد، اما ممکن است کسی این تغییرات را نبیند و به آن بی‌اعتنا باشد.

برداشت: صائب، وقتی می‌توان از یک یا دو جام خوشبو لذت برد، باید بپذیریم که گلزار در جلو چشمان ما، دیگر نمی‌تواند آن زیبایی را داشته باشد.