غزل شمارهٔ ۴۴۶۳

برداشت: اگرچه نمی‌توان راهی به آن زلف تحسین‌برانگیز پیدا کرد، اما قطع امید از آن زلف مسلم نیست.

برداشت: برای اینکه بتوانی به آرزوها و خواسته‌های خود برسی، باید با اراده و شجاعت از دل و دین خود بر خود بایستی و به سمت هدف حرکت کنی. در غیر این صورت، دستیابی به خواسته‌های بزرگ غیرممکن خواهد بود.

برداشت: موهای خوشبو و زیبا را به سادگی در اختیار کسی نگذار، زیرا اگر این رشته از دست برود، دیگر هرگز نمی‌توان آن را دوباره به دست آورد.

برداشت: امکان ندارد که دریا را به ساحل محدود کنیم، همان‌طور که نمی‌توانیم احساس شوق و اشتیاق‌مان را به راحتی در کلمات بیان کنیم.

برداشت: از دام ما، مانند مجنون که در پی آهوست، نمی‌تواند فرار کند. او در حالی که سالم است، از ما وحشت دارد و نمی‌تواند به راحتی کنار بیاید.

برداشت: اگر از نور آفتاب بهره‌مند شوی، مانند ماه نو نمی‌توانی به خاطر شرم خود را پنهان کنی.

برداشت: هر کسی که گم شده است، نمی‌تواند دیگر خودش را پیدا کند، اما امید آنکه گم شده‌ای در جهان را پیدا کند، همچنان وجود دارد.

برداشت: دل از عشق به شدت متأثر و غرق در احساسات شده است. کسی که همیشه می‌گفت نمی‌توان سرچشمه را با جستجو در دریا پیدا کرد، حالا در این وضعیت ناپدید شده است.

برداشت: از زاهدان تلخ‌رو و بی‌میل به دنیا هیچ امیدی نداشته باشید، زیرا وقتی که انگور به سرکه تبدیل شد، دیگر نمی‌توان آن را به حالت اولیه‌اش برگرداند.

برداشت: فتنه و آشوبی که به وجود می‌آید، افرادی که از خود بی‌خود شده‌اند را به چه سمتی می‌برد؟ کسی که در جایی قرار ندارد، نمی‌تواند در جایی نامناسب قرار بگیرد.