غزل شمارهٔ ۴۴۵۹

برداشت: دلربا، که خود را با خط مشکی زیبایش معرفی می‌کند، نگران این است که اندیشه‌اش از تاریکی‌ها دور بماند و نتواند به زندگیش ادامه دهد.

برداشت: با صداقت و درست‌کرداری، می‌توان به جلو رفت و کارهای بزرگ و حق را انجام داد. موسی برای مقابله با چالش‌ها تنها به عصا نیاز نداشت، بلکه از راستی خود بهره می‌برد.

برداشت: ظالم به خاطر داشتن دل سخت و بی‌رحم خود، برگشت کرده و به کوه پشت می‌کند، اما غافل است که سنگی که به سمت او پرتاب می‌شود، از دعای نیکان بی‌اثر نخواهد بود.

برداشت: اعتراض تنها دلیلی است که از افراد منزوی و گوشه‌گیر به گوش می‌رسد و تیر کمان هیچ ترسی از خطا و اشتباه ندارد.

برداشت: دلهای نگران و افسرده زیادی وجود دارد و رهبران این جمعیت، پیروانشان را به چرخش و عقب‌نشینی وا داشته‌اند؛ چراکه دیگر مقصد روشنی در پیش نیست.

برداشت: آیینه با عذر و بهانه‌های خود، تصویرش را در مقابل رویی قرار می‌دهد که به شدت از حیا و شرم بی‌بهره است.

برداشت: این جهان به زیبایی و عشق زینت می‌شود و بدون پرنده و گل، باغ هیچ چیزی ندارد و گلی برای شکوفا شدن و نوایی برای سر دادن نخواهد داشت.

برداشت: در جایی که گناهکاران به سجده افتاده‌اند، ناتوانی و ضعف شخص باعث می‌شود که او نتواند دست به دعا بردارد، زیرا از جایگاه مثبت خود کنار گذاشته شده است.

برداشت: کشیدن کمان و پرتاب تیر کار آسانی نیست و امیدی به راست آمدن تیر وجود ندارد؛ زیرا در این راه دوُرنگی و دوگانگی وجود ندارد.

برداشت: اگر عمر خود را به باد بدهی، هرچند یک گل از این گلستان را پیدا کنی، بوی وفا و صداقت نخواهد داشت.