غزل شمارهٔ ۴۴۵۶

برداشت: هرگز نگذار که خط سیاه از آن خال برآید، زیرا در این صورت عمر او به پایان خواهد رسید، درست مانند اینکه مورچه‌ای از زمین بلند شود.

برداشت: در زمان شکوفایی و جوانی‌ام، مانند لاله‌ای که در آغاز شکفتن است، آتش تلخی تقدیر و سرنوشت سختی‌هایم را به درون خود می‌کشم و این دردها مانند دودی از دل‌ام برمی‌خیزد.

برداشت: هر لحظه‌ای را با تمام وجود غنیمت بشمارید، زیرا از اعماق دریا هم غواصان با سکوت خود می‌توانند دُرّ و گوهری باارزش بیرون بیاورند.

برداشت: چشم به دانه‌های سیاه او نمی‌چرخد، زیرا زمان آن رسیده که مژگانش چون مورهای بادپا, فراوان و پرشمار شوند.

برداشت: هر شاخه از بنفشه آرزویی دارد، ولی بیچاره بلبل که از تخم بیرون می‌آید و نمی‌تواند به آن آرزو برسد.

برداشت: اگر بخواهیم از تیر او صدمه‌ای ببینیم، نباید فراموش کنیم که نیازی به نگرانی نیست، چون حتی یک ترکه نازک هم می‌تواند میوه‌ای به بار بیاورد.

برداشت: خضر، با طبیعت بلند و روحانی خود، به همراه دانشی عمیق و روشن است، که می‌تواند از مشکلات و چالش‌های سخت جان سالم به در ببرد.

برداشت: کسی که با زلف یار بازی می‌کند، خود را از قید و بندها آزاد می‌داند و اگر بخواهد، می‌تواند از محدودیت‌های خود رها شود.