غزل شمارهٔ ۴۴۵۵

برداشت: شب زنده‌دار که بیدار است، دلش مانند ماه روشن می‌شود، اما وقتی روز فرامید، دل‌ها مانند شب تاریک می‌شوند.

برداشت: تا زمانی که هنوز چیزی نوشته نشده، از تماشای آن راحت هستیم؛ اما وقتی که خطوط عشق و زیبایی آغاز می‌شود، دل عاشق در انتظار آن نگاه به شدت مضطرب خواهد شد.

برداشت: از آنجا که در مسائل مختلف اعتبار اهمیت دارد، وقتی جهان از حجاب و ظاهرسازی رها شود، مثل نداشتن کلاه، به حقیقت واقعی خود نمایش داده می‌شود.

برداشت: در جایی که هیچ مکان و محدوده‌ای وجود ندارد، آهی سبک و رها از قید و بند به پرواز درمی‌آید. این آه به نحوی است که قامت و زیبایی او الهام‌بخش و سرمشق آفرینش آه می‌شود.

برداشت: خواست و ارادهٔ قوی انسان هیچ‌گاه در برابر چشمان تنگ‌نظر تسلیم نمی‌شود. آیا ممکن است که تیغ کوه به وسیلهٔ آب چاه سیراب گردد؟

برداشت: زاهدی که به نیازمندی‌های حقیقی آگاه نیست، نمی‌تواند درک کند که وقتی با طاعت شاداب می‌شود، از گناه نیز بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: عداوت با انسان‌های راست‌گو و درستکار عاقبت خوبی ندارد، مانند ماری که در موقعیت خطرناک و در انتظار مرگ قرار دارد.