غزل شمارهٔ ۴۴۴۷

برداشت: با چهره زیبای تو، خورشید چه تاثیری دارد؟ و در برابر زلف‌های تو، طول شب جدایی چه معنایی دارد؟

برداشت: این بیت به بیان این مفهوم می‌پردازد که در مواجهه با شادی و نشاط، نمی‌توان به چیزهای بی‌روح و خسته توجه کرد. به عبارتی، خنده و شادابی یک فرد مانند درختی پربار است که قدرت و تأثیر خاصی دارد و نمی‌توان در مقابل آن به چیزهای خشک و بی‌حالت توجهی داشت.

برداشت: اگر کسی خط زیبای او را ببیند، برایش یاقوت چه ارزشی دارد و خط گل ریحان چه تأثیری خواهد داشت؟

برداشت: پروانه به خاطر شعله شمع به گل نزدیک نمی‌شود، و با زیبایی گل، سوزش دلش را در گلستان فراموش نمی‌کند.

برداشت: در روز روشن، ستاره‌ها چه نوری می‌توانند بدهند؟ با چهره‌ای شاد و لبخندی، چگونه می‌توانند خود را نشان دهند؟

برداشت: در جایی که نه آسمان، نه زمین، هیچ چیز از بی‌نظمی و بی‌خود بودن خبر ندارد، چه بر سر ما خواهد آمد که مانند گوی در بازی چوگان هستیم؟

برداشت: با هیجان عشق چه فرقی دارد که روز قیامت رخ دهد، در جایی که نمکدان در نمکزار قرار دارد، چه اتفاقی می‌افتد؟

برداشت: در میدان نبرد، هر چند که دل قوی و شجاع باشد، اما زیبایی و فریبایی مژگان چه تأثيری می‌تواند بگذارد؟

برداشت: هرچند که درخت صنوبر با زیبایی و قد بلندی خود توجه‌ها را جلب می‌کند، اما در برابر قامت بلند و زیبای سرو، نمی‌تواند تاثیری بگذارد.

برداشت: اگر دل به هم پیوسته باشد، از هم گسستن و جدا شدن آن منجر به از دست دادن ارتباط نمی‌شود. مانند این‌که اگر سی بخش از قرآن را جمع کنیم، آن کمال و زیبایی خود را خواهد داشت.

برداشت: چشم و دل ما از چیزی که داریم راضی و سیر شده است و در نگاه ما، نعمت‌های گوناگون چه تاثیری دارد؟

برداشت: این شعر به توصیف موقعیت و توانایی‌های خاص اشاره دارد. در آن به نوعی ناتوانی یا ناچیزی اشاره شده است، به طوری که مانند پای یک ملخ در برابر بزرگی و قدرت سلطانی همچون سلیمان، اندک و ناچیز به نظر می‌رسد. به عبارتی دیگر، این بیت به تفاوت‌های واضح میان موجودات و مقام‌ها می‌پردازد و نشان می‌دهد که چقدر برخی چیزها در مقایسه با قدرت و عظمت دیگران کوچک و بی‌اهمیت هستند.