غزل شمارهٔ ۴۴۴۶

برداشت: غفلت چه تأثیری بر دل افراد آگاه دارد، و داستانی چه تأثیری بر کسانی که بیدارند می‌گذارد.

برداشت: وقتی بخت در تنگنا باشد، کوچک‌ترین دشواری‌ها هم بزرگ و سخت به نظر می‌رسند و مانند خارهایی که در شب تاریک دیده می‌شوند، هیچ‌گاه ساده و بی‌اهمیت نمی‌گردند.

برداشت: تیغ تیز آفت، جان‌های پاک را مورد تهدید قرار می‌دهد، زیرا برخی افراد با افکار منفی و نادرست، راه را برای این آفت هموار می‌کنند.

برداشت: در چشم افرادی که بینا نیستند، زیبایی‌های دنیا مانند نوری است که در آینه‌ای تاریک منعکس می‌شود.

برداشت: عشق در جهانی که امکان وجود دارد، چقدر زیبا و جذاب به نظر می‌رسد، و چگونه در آینه‌ای که از چرخ زمان می‌آید، به نمایش گذاشته می‌شود.

برداشت: احساس دردناک من به اندازه‌ای عمیق است که همانند گل‌هایی که از لابلای دیوارها می‌رویند، از چشمانم اشک می‌ریزد.

برداشت: از ویژگی‌های خشن و سخت‌گیرانه‌ات، همه‌چیز در دنیا مرتب و یکدست به نظر می‌رسد. به محض اینکه به آرامش می‌رسی، همه‌چیز نیز به آرامش و سامان در می‌آید.

برداشت: اگر اراده قوی و مردانه‌ای داری، از کارهایی که به نظر سخت می‌رسند، فرار نکن و از آن‌ها دوری نکن.

برداشت: عشق باعث می‌شود که افراد از هم دور شوند و نتوانند به راحتی با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، مانند مورچه‌هایی که همیشه به هم متصل هستند ولی در عین حال نمی‌توانند آزادانه حرکت کنند.

برداشت: خاکی که این نادان‌ها آن را تماشا می‌کنند، در چشمان ما افراد آگاه، نشانه‌ی درد و رنج را نشان می‌دهد.

برداشت: این بیت به این معناست که ملایک (فرشتگان) نمی‌توانند حقیقت و مقام انسانی را به خوبی درک کنند، زیرا انسان دارای عمق و ابعاد پنهانی است که فرشتگان از آن بی‌خبرند. مانند آئینه‌ای که تنها تصویر سطحی را نشان می‌دهد و از عمق و درون چیزی بهره‌ای ندارد.