غزل شمارهٔ ۴۴۴۵

برداشت: شعله‌ای بازیگوش است که گاهی از درخت طور (کوه طور) نمایان می‌شود و گاهی از دار (چوب دار) جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: گاهی لب غنچه با لبخندی زیبا شکوفا می‌شود، و گاهی نیز مژه‌ها به مانند خار، سخت و تند به نظر می‌آیند.

برداشت: چنین می‌توان گفت که در اینجا به جریان زندگی و حوادثی که به ما می‌آید اشاره کرده است. مانند صدای مؤذن که فراخوان به نماز است و حلقه تسبیح که به هم پیوستگی و نظم اشاره دارد. هنگامی که او از تسبیح خارج می‌شود، نشان از تغییر و حرکت به سمت دیگر دارد. این تصویر از دور و نزدیک شدن، نشانه‌ای از رفت و آمد حوادث در زندگی است.

برداشت: هر کسی که به ما احترام بگذارد و در حق ما نیکی کند، هرگز به بدبختی و فقر دچار نخواهد شد.

برداشت: بلبل متوجه شده که در آن جشن و سرور، جایی برای او وجود ندارد، بنابراین از دور برای من گل را به منقار خود نشان می‌دهد.

برداشت: مشتریان در پی پیدا کردن یوسف گوهری هستند و در این بازار سرد، حس و حال و اشتیاق آن‌ها همچنان زنده است.

برداشت: اگر طوطی را به تو شیرین سخنی بگویم، فقط به خاطر این است که آن طوطی از من یاد گرفته و اگر به من توجه کند، می‌تواند به خوبی سخن بگوید.

برداشت: زلفی که درهم است، نشانه‌ای از زیبایی و فریبندگی است و چشمی که پرکار و پرجنب و جوش به نظر می‌رسد، می‌تواند احساس نگرانی و اضطراب را به دیگران منتقل کند.

برداشت: سخنان نو و تازه من مانند آب حیات است که می‌تواند هر شخص تشنه‌ای را سیراب کند و به او زندگی بخشد.