غزل شمارهٔ ۴۴۴۳

برداشت: دل انسان از زیبایی‌های طبیعت و چمن‌زاری که در آن است، خوشحال نمی‌شود و این غم و عقده‌ای که در دل دارم فقط با دیدن صورت محبوبم گشوده خواهد شد.

برداشت: در جایی که چشمان گویای سخن، به خاطر چه عشق، لب‌ها را برای بیان احساسات باز می‌کنند.

برداشت: بهتر است کسی که با دقت و زیبایی کار می‌کند، مثل هنرمند یا صنایع‌دستی، چیزی خلق کند که توجه همه را جلب کند و در بازار خود را معرفی کند.

برداشت: به تدریج و با زیبایی، می‌توان به دستاوردهای بزرگ دست یافت؛ همان‌گونه که گل نمی‌تواند به یکباره شکوفا شود.

برداشت: از چرخ و دایره زندگی انتظار نداشته باشید که به شما راهی نشان بدهد، زیرا امکان ندارد که از نقطه‌ای که شروع می‌شود، راهی به بیرون باز کند.

برداشت: به من هیچ راهی برای ارتباط و نفوذ ندادند، مگر اینکه اشک‌هایم شاید بتوانند از درز دیواری که بین ماست، راهی باز کنند.

برداشت: در چنین وضعیتی که انسان از دنیا روی گردان شده، باز کردن گره‌های دشوار مانند گشایش مشکل درد و رنج بسیار سخت است.

برداشت: هر کس که در شب تاریکی به دعا و نیایش بپردازد، مانند صدفی است که در کنار دریا گوهر و جواهرش را تنها برای خود نمی‌سازد، بلکه آن را با دیگران تقسیم می‌کند.

برداشت: تیغ دو دم زخم عمیقی به هرکس می‌زند که بدون فکر و درستی، سخن بگوید.

برداشت: وقتی در این محدوده کسی وجود ندارد که بتواند سخن را به درستی بسنجی، چرا طوطی باید دهانش را باز کند و صحبت کند؟