غزل شمارهٔ ۴۴۴۱

در این اشعار، شاعر به زیبایی‌های خورشید و تاثیر آن بر چهره‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر خورشید از چشم دیگران اشک بریزد، چهره زیبای معشوق او نیز بهافتد. او هشدار می‌دهد که از چشمه خورشید، انتظار محبت و عطوفت نداشته باشید، زیرا این چشمه از چشمان دیگران آب می‌ریزد. همچنین شاعر بیان می‌کند که در یک لحظه، افرادی که پاکی در وجودشان است، می‌توانند مانند کتان در دشت‌های روشن زیر نور ماه بیدار شوند و هر کس که در خطرات و چالش‌ها قدم می‌گذارد، به مانند الماس از درون گرداب‌ها سربلند می‌شود.