غزل شمارهٔ ۴۴۳۵

برداشت: اگر چشمی به زیبایی پوست بادام بگشاید، عشق و وصال شیرین به راحتی به دست می‌آید.

برداشت: عشق و شوق من به تو آنقدر زیاد است که جانم به لبم رسیده و منتظرم تا پیام عشق تو از آن تنگی دهن بیرون بیاید.

برداشت: در دل یاقوت به خاطر محبت و غیرت، احساساتی جست و خیز می‌کند و هر زمان نام عقیق لب او بر زبان می‌آید، این عواطف بیشتر شعله‌ور می‌شود.

برداشت: خارج شدن از بند امید کار سختی است، مثل اینکه یک پرنده از دام رها شود.

برداشت: اگر دلی شاد و سرشار از عشق باشد، نمی‌تواند غم و اندوه خود را پنهان کند. آدمی که در حال مستی و خوشی است، نمی‌تواند از دلش سخن بگوید و فقط لب به جام می‌زند.

برداشت: آن کس که مانند شعله‌ای درخشان است، در ابتدای مسیر به روشنایی و روشنی دست می‌یابد و پیوند عمیقی با آغاز و پایان دارد.

برداشت: در برابر سختی‌ها و چالش‌های زندگی، انسان‌های ناپخته و بی‌تجربه نمی‌توانند به بلوغ و آگاهی لازم برسند. تنها افراد با تجربه و پخته می‌توانند از دشواری‌ها فراتر رفته و به موفقیت‌های واقعی دست پیدا کنند.

برداشت: مواظب باش که از جمع عاشقان سرپیچی نکنی، زیرا در این میان، بلبل غمگین و منزوی به سراغ محبوب می‌آید و از زیبایی‌های او سخن می‌گوید.

برداشت: انسان از آتشکده هند پاک و بی‌گناه شد، اما از این بوته عجیب هیچ‌کس بدون تجربه و درک بیرون نمی‌آید.

برداشت: در کلبه‌ای که هدف در آن روشن است، هر کس می‌تواند از تمام نعمت‌های دنیا بهره‌مند شود، کافی است تنها یک قدم به سوی حقیقت بردارد.