غزل شمارهٔ ۴۴۳۲

برداشت: هیچگاه از طبیعت پر از خواسته‌های سرکش و پرپیچ و خم، چیزی خوب و نیکو به دست نمی‌آید و این امکان‌پذیر نیست که از این خاک، نتیجه‌ای مثبت و سازنده به وجود آید.

برداشت: آب زلالی که از چشمه می‌جوشد، نشان‌دهنده‌ی دل پاک است. وقتی انسان نیت و فکرش پاک باشد، سخنان و اعمال خوب از او به‌وجود می‌آید.

برداشت: آه و ناله‌ای که از عمق دل و به صداقتی راستین بلند شود، چون صبح، جهان را روشن و نورانی می‌سازد.

برداشت: در غم و اندوه، شادی باعث می‌شود که اشکی از خوشحالی از رگ‌های تاک سرازیر شود.

برداشت: قارون با ثروت و جایگاهش از خاک برآمد، اما آیا ما هم به زودی از خاک خود، به مانند او، رویش خواهیم داشت و به کامیابی خواهیم رسید؟

برداشت: اگر اشک از قلبی غمگین بیرون بیاید، حتی اگر دردی به خاطر رگ تاک ایجاد شود، باز هم غم خود را به صورت اشک نشان خواهد داد.

برداشت: نتوان از سنگ عرق گرفت، زیرا به سختی می‌توان از ابرها آب گرفت. این یعنی برخی چیزها به آسانی به‌دست نمی‌آیند و نیاز به تلاش و شرایط خاصی دارند.

برداشت: اگر آهی از دل سوخته‌ی ما به آسمان برود، دیگر زیبایی آن سرو را نمی‌توانیم در دامنش ببینیم.

برداشت: سخنی که از دل بی‌فکر و بدون تأمل بیرون می‌آید، مانند دودی است که از یک بوته‌ی بی‌ارزش و خشک بلند می‌شود.