غزل شمارهٔ ۴۴۳۱

برداشت: زیبایی که از نور توجه خالص و بی‌غل و غش به وجود می‌آید، همچون بخار عرقی است که از آینه در خلوت و سکوت نمایان می‌شود.

برداشت: دامن در تنگی و مشکلات می‌ماند، مانند پیراهن یوسف که از حسادت و کینه خالی نمی‌ماند. این حسادت و کینه می‌تواند از زیبایی و طراوت محیطی که در آن زندگی می‌کند، نشئت بگیرد.

برداشت: دل زخمی‌ای که آرزوی بهار را دارد، مانند لاله‌ای که جانش سوخته است، از خاک سر بر می‌آورد.

برداشت: اگر کسی با نیت خالص و از عمق دل خود آهی بگوید، می‌تواند به پاک کردن ننگ یتیمی و مشکلات ناشی از آن کمک کند.

برداشت: از بدشانسی خود گله نکن، زیرا این درد همیشگی از اعماق دل به وجود می‌آید.

برداشت: تنهایی ضعف را به همراه دارد، اما دل گرم و امیدوار می‌تواند از دلایل کوچک و ناچیز بیرون آید و در برابر مشکلات قدرت نشان دهد.

برداشت: آن مرد کامل و بی‌نقص است از میان این انسان‌های درخشان که مانند گیاهی از خاک سیاه و سفر پاک و خالص به وجود آمده‌اند.

برداشت: آه و ناله‌ای که از دل‌های پر از آرزو و خواسته برمی‌آید، چه تاثیری می‌تواند بر دل معشوق بگذارد؟