غزل شمارهٔ ۴۴۳۰

برداشت: تدبیری که بر پایه‌ی یک واقعیت غیرممکن باشد، نمی‌تواند به نتیجه‌ای مطلوب برسد. در واقع، منتظر بودن برای به وقوع پیوستن چنین ناممکنی، به نوعی خیالی باطل است.

برداشت: حسن و زیبایی مانند فرشی زیبا در چشمان افرادی که حیرت‌زده‌اند، جلوه‌گری می‌کند، همان‌طور که تصویر از آئینه به نمایش درمی‌آید.

برداشت: در دنیا هیچ گونه فریب و دوگانگی وجود ندارد؛ حتی یک ناله می‌تواند از صد حلقه زنجیر بلند شود.

برداشت: از بیهودگی بیرون آمد و صدای زنگ جرس به گوش رسید، چون که ناله‌ای از تأثیر آن به وجود آمد.

برداشت: از قلم خودم رزق و روزی‌ام فراهم می‌شود، مانند نوزادی که از انگشت مادرش شیر می‌نوشد.

برداشت: اگر عشق از کلام سرد و بی‌احساس باشد، هرگز نمی‌تواند همچنان گرم و زنده بماند؛ در این صورت، حتی تب شیرین نیز از آن برنمی‌خیزد.

برداشت: رازهای حقیقت از دل بیرون می‌آید، آیا هیچ زنجیری می‌تواند این شیر را مهار کند؟

برداشت: هر فردی که به صومعه و عبادتگاه‌ها برود و از راه شراب و خوش‌گذرانی دور شود، حتی اگر خوش‌شانس باشد، بالاخره با سختی و مشکلات مواجه خواهد شد.

برداشت: اگر بخواهم از دل خودم درباره عشق و شوق صحبت کنم، هیچ کسی نیست که بتواند آن را به خوبی نوشته یا بیان کند.

برداشت: از دل شکسته و ناله‌های من، آسمان از خود سلاحش را کنار گذاشت، مانند اینکه پشت کمان آماده حمله باشد و شمشیر به سمت دشمن برآید.

برداشت: اگرچه رحمت و نعمت دیر به دستت بیاید، به خاطر سختی‌ها و مشکلات ناامید نشو، چرا که خواسته‌هایت ممکن است با تاخیر تحقق پیدا کنند.

برداشت: اگر زمین از اشک‌ها سرسبز شود، صائب، این نشان‌دهنده چه تردیدی است که از خطاها ناشی می‌شود؟