غزل شمارهٔ ۴۴۲۸

برداشت: دل longing و بی‌تابی برای تو به سر می‌دهد. غواصی که نفسش به شدت آسیب دیده، از زیر آب بیرون می‌آید.

برداشت: کسی که به ناامیدی راضی شده، هرگز لب به شکایت نخواهد گشود، زیرا از درد عمیق او، نمی‌توان انتظاری جز ظهور خونین و عذاب‌آور داشت.

برداشت: در روز چگونه می‌تواند نور شب‌تاب با چهره زیبای تو بروز کند، در حالی که چهره‌ات مانند ماه روشنایی می‌بخشد؟

برداشت: اگر از دل معشوق آثاری به وجود آید، می‌توان همانند استخراج گوهر از دریا، از درد و آه دل گنجی ارزشمند به دست آورد.

برداشت: از تشنگی و نیاز به آب، مرا دلسرد و بی‌حوصله کرده است، به‌گونه‌ای که حتی از زمین شاید با ناخن هم بتوانم آب را خارج کنم.

برداشت: آه و ناله‌ای از دل مجروح و پر درد من به بیرون می‌آید که مانند غواصی است که پس از غرق شدن به سطح آب می‌آید و نفسش به شدت گرفته است.

برداشت: در نگاه صیاد، بهشت در انتظار است. زاهد باید بداند که چه اندازه نزدیک است تا به محل عبادت خود برسد.

برداشت: هرچند گاهی انسان در گوشه‌ای از تنهایی یا عزلت به سر می‌برد، اما باز هم می‌تواند ارزش و اهمیت خود را دریابد. مانند بارانی که به رغم بی‌اعتنایی بعضی، درصدف گوهر می‌نشیند و جان تازه‌ای به آن می‌بخشد.

برداشت: صائب چه کار می‌تواند کند وقتی که با می ناب در ویرانی است، در حالی که سیلاب‌ها از عهده هیچ‌کس برنمی‌آیند؟