غزل شمارهٔ ۴۴۲۶

برداشت: وقتی که توده‌ای از گل به داخل باغ بیاید، سرو به خاطر زیبایی‌اش چند قدم جلوتر از لب جوی می‌رود.

برداشت: اگر به بغل گل‌هایی که در بهشت هستند برسم، مانند چاکی از گریبان قفس به نظر خواهد آمد.

برداشت: وقتی دل‌های سوخته با آه و ناله خود به گلو می‌آیند، دیگر اشکی نمی‌ماند. کسی که عجله کند و بدون عمق و حقیقت حرکت کند، در نهایت چیزی با ارزش و گرانبها به دست نخواهد آورد.

برداشت: مواظب باش که وقتی بلبل از قفس خارج می‌شود و پرواز می‌کند، صدای دلنشینی از خود درمی‌آورد.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که ستاره هنر دیگر عیب و نقصی ندارد و این سنگ بر روی آینه هنرمندان نمایان می‌شود. به عبارتی، زمانه‌ای فرارسیده که هنرمندانی با استعداد و بدون نقص ظهور می‌کنند و ویژگی‌های برجسته آن‌ها مانند انعکاسی بر روی آینه نمایان است.