غزل شمارهٔ ۴۴۲۲

برداشت: اگر محبوب از وضعیت من مطلع نمی‌بود، درد شدید و عذاب‌آور من اینچنین نمی‌بود.

برداشت: من در دل او جای دارم، اما او از وجود من بی‌خبر است. ای کاش او هیچ احساس و توجهی به من نداشت.

برداشت: از دلخوری و اندوهی که در درونم دارم، جانم در حال از دست رفتن است. اشک‌هایم مرا به شدت آزار می‌دهد، اما اگر این اندوه و ناراحتی وجود نداشت، این اشک‌ها نیز نمی‌ریختند.

برداشت: عاشق، اشک‌ها را بر دامنش می‌ریزد، چون اگر صبحگاه اقبال به او روی نمی‌آورد، دامنش پر از غم می‌شود.

برداشت: اگر دردی وجود نداشت، راهی به سوی هدف هم نبود. در واقع، درد و رنج باعث می‌شود که مسافر در مسیر زندگی تلاش کند و به مقصودش برسد.

برداشت: تمامی اهداف و خواسته‌ها به نوعی در اختیار و کنترل احساس اندوه و آه است. آه، کلید دستیابی به مقصود است و اگر این حس نبود، من به شدت دچار مشکل می‌شدم.