غزل شمارهٔ ۴۴۱۹

برداشت: در دوران کودکی، عشق در وجود من واضح و روشن بود و گهواره نشانه‌ای از بی‌تابی و هم‌سرایی من به حساب می‌آمد.

برداشت: دل سوخته من در آن روز به وضوح نشان می‌داد که از عشق هیچ نشانه و نامی وجود نداشت.

برداشت: ظاهر بدن نمی‌تواند نشان‌دهنده‌ی واقعیت‌های درونی باشد؛ در حقیقت، عمق وجود و روح ما به پیچیدگی و جزییات مشابه با موهای سر ما است.

برداشت: در روزی که دل از درد و رنج پر شده بود، مکان خراباتی از وجود کسانی که از مادون و بی‌هویت بودند، پدید آمده بود.

برداشت: از صدای ناله‌ام چرخ زمان بیدار شد و این بی‌قراری من باعث حرکت و گردش زمان گردید.

برداشت: جگر لاله‌ها پر از نمک بود، تا شور و هیجان عشق من، به مانند نمک در زندگی همه نمایان شود.

برداشت: در ایام بهار که باید احساس شادابی و سرزندگی کنیم، من به طرز عجیبی به درد و غم دچار شده‌ام، گویی که رنگ و روی من در سبدی از گل‌های بهاری، مانند حال و هوای پاییز پژمرده و غمگین است.

برداشت: چرا به من کم توجّه کردی و از من دوری می‌کنی؟ رفتار تو در قلب من مانند جوی آبی بود که همیشه جریان دارد.

برداشت: در اینجا صحبت از این است که کسی از دنیای خشک و بی‌حیات اطرافش سیراب می‌شود و احساس می‌کند که صبر و استقامتش تحت فشار و آزمایش قرار گرفته است. او به نوعی احساس می‌کند که نیاز دارد از این وضعیت بیرون بیاید و عواطف و احساسات عمیق‌تری را تجربه کند.

برداشت: وقتی که سبو زیر سرم قرار گرفت، به خاطر تو دیگر برایم خشک و بی‌احساس شد، دستی که پیش از این برای بوسیدن تو سنگین و ارزشمند بود.

برداشت: از خون شهیدان تو همیشه زمین رنگین‌تر و زندگی‌اش شاداب‌تر از لاله‌ها بوده است.

برداشت: وصال و ملاقات نتوانست دل غم‌زده‌ام را آرام کند. در گوشه‌ای از گل، شبنم بر دامن نشسته و من همچنان نگران و دل‌نگران هستم.