غزل شمارهٔ ۴۴۱۷

برداشت: زمانی که شبنم بر چهره معشوق نشسته باشد، حس زیبایی و طراوت به وجود می‌آورد، درست مانند این‌که آب و عرق چشمه حیات در طبیعت جاری است و نشان‌دهنده حیات و شادابی است.

برداشت: من از محبت و گرمی احساسات خود شرمنده‌ام، چرا که تمام عمر نتوانستم اشک‌هایم را به راحتی بر روی مژگانم بریزم.

برداشت: دل خود را خالص و پاک نگه‌دار، سپس از ما خواسته‌های خود را بگو. مثل طوطی که در مدرسه نشسته و مشغول یادگیری است، خود را آماده کن تا چیزهای نو را بیاموزی.

برداشت: چشمان زیبای محبوبم را می‌بوسم و اگر خار مغیلان در چشمانم بنشیند، برایم مهم نیست.

برداشت: کسی که مانند یوسف جذاب و زیباست، باید مدتی را در تنهایی و مشکلات بگذراند.

برداشت: اگر کسی طعنه و سخن تلخ دیگران را تحمل نکند، همچون آتش سوزاننده‌ای است که در دامنش نشسته و او را می‌سوزاند.

برداشت: اگر خضر، آن راهنمای دانا و جاودان، لب جان پرور او را ببیند، در غم و اندوه نشسته و محض فراغت و تفکر در چشمه حیات و زندگی زنده می‌نگرد.

برداشت: هر کسی که مانند صائب زندگی را بی‌تکلف و آسان بگذراند، همیشه شاداب و خندان خواهد بود، مانند گلی که در آفتاب می‌درخشد.