غزل شمارهٔ ۴۴۱۱

برداشت: وقتی نام تو را بنویسند، قلم از دست می‌رود و دل همچون پیامی پرواز می‌کند.

برداشت: دعایی که از صدای دل‌ها برمی‌خیزد، با خط زیبا و رنگین تو بر روی آیینه دل‌های خالص نوشته می‌شود.

برداشت: در این بیت اشاره شده که حتی اگر تمام زیبایی‌ها و ویژگی‌های تو را در دفتر آسمان‌ها بنویسند، باز هم به اندازه یک نگاه کوچک از تو نمی‌شود. یعنی تو آن‌قدر بی‌نظیری که هیچ توصیفی نمی‌تواند به درستی حقایق وجودی‌ات را منتقل کند.

برداشت: وقتی که فرشتۀ وحی به آسمان‌ها پرواز کند و در دل‌های مردم پیام تو را بنویسند.

برداشت: من نه به زیبایی ماه آسمان هستم و نه به درخشش خورشید، تنها چیزی که اهمیت دارد این است که بوسه‌ام بر لبان تو ثبت شود.

برداشت: مانند سبزه‌ای که روی سنگی رشد کرده، از شجاعت و قدرت تو به‌گون‌های زیبا حاکی است. اگر روزی در روز رستاخیز شهیدان به راه بیفتی، نام تو را با سرخی و بزرگی خواهند نوشت.

برداشت: برای اینکه بتوانی به زیبایی زندگی و نعمت‌های آن دست یابی، باید از تمام وابستگی‌ها و دغدغه‌ها خود را رها کنی. هر کسی که در دلش عشق تو باشد و به تو علاقه‌مند شود، می‌تواند از شیرینی و خوشی‌های زندگی بهره‌مند شود.

برداشت: عشاق با امید اینکه شاید نگاه معشوقی که دلشان را برده، به نامه‌های دیگران بیفتد، به آن‌ها سلام می‌فرستند.

برداشت: در دل پرنده‌ای که در آسمان پرواز می‌کند، صدای آوازخوانی وجود دارد که نامه‌های پنهانی به دام تو می‌نویسد.

برداشت: اگر قسمت تو بر این باشد که زهر در جام تو بریزند، با شکرگزاری تسلیم باش و از آنچه داری سپاسگزار باش.