غزل شمارهٔ ۴۴۱۰

برداشت: از دشت به مردم عاقل آسیب نمی‌زنند، بلکه با مردگان و گورها سر و کار دارند و به خانه و زندگی افراد کاری ندارند.

برداشت: این گروه سخنوران که در این زمان هستند، در شرایط دشوار، نمی‌توانند از لب پیمانه چیزی برون آورند.

برداشت: نمی‌توان حرفی را زد که در آن تفسیرهای مختلفی به وجود نیاید و نمی‌توان خوابی را گفت که از آن داستان‌های خیالی درست نکنند.

برداشت: عاشقان که از درد عشق شکایت می‌کنند، چه فایده‌ای دارد اگر عطر خوش صندل حاضر باشد اما زلف تو را شانه نکنند؟

برداشت: قومى که از روشنایى آسمان به خود می‌لرزند، چرا با موجودات کوچک و بى‌اهمیت مانند مور، درگیر می‌شوند و به آنها آسیب می‌رسانند؟

برداشت: مبادا که کسی با چهره‌ای تیره و بدشگون بر سر راهم بیفتد، زیرا بهتر است که هیچ معبدی برای پرستش بت‌ها ساخته نشود.

برداشت: عجیب نیست که این مردم بی‌احساس برای سمندر، از آتش، دانه‌ای بسازند.