غزل شمارهٔ ۴۴۰۷

برداشت: خون از آن بهتر است که اجازه ندهند انسان آن را بچشد، و گل هم بهتر است از آن که اجازه ندهند آن را بچینند.

برداشت: اگر کسی نتواند به لب یار دسترسی پیدا کند، چه درمانی برای غم و افسوس خود دارد؟

برداشت: بوسیدن لب‌های ساقی چه تفکری است، در حالی که کسانی که مشغول نوشیدن از جام هستند، اجازه نمی‌دهند.

برداشت: آرزوهای بزرگ و خواسته‌های دل سرباز نمی‌کنند و به fruition نمی‌رسند، در جایی که اجازه پرواز و تلاش به من داده نشود.

برداشت: اگرچه به خاطر گریه‌های ما، خط زیبای معشوقان به چشم می‌آید، اما آنان اجازه نمی‌دهند تا ما از زیبایی و تماشای آن لذت ببریم.

برداشت: فریاد که دانه‌ی ما مانند شوره‌زار به خاطر این نگاه‌های پرشور اجازه‌ی رشد پیدا نمی‌کند.

برداشت: عاشقان، حتی اگر به خاطر حسادت و غم دلشان به شدت ناراحت و رنجور شوند، اجازه نمی‌دهند که آن غم و اندوه آنها را به اشک بریزد.

برداشت: در این بیابان، مانند سیلی خروشان نمی‌گذارند ما از پا بیفتیم و از خواسته‌امان عقب بکشیم.

برداشت: فکر و خیال ما به قدری وابسته و محدود شده‌اند که نمی‌توانند ما را به نزدیک شدن به تو راه دهند و همچنان در سرمان می‌چرخند.

برداشت: فریاد می‌زنم که مانند غنچه، اجازه نخواهم داد افرادی که به بی‌ارزشی‌ام معتقدند، در دل من جای بگیرند و مرا مخفی کنند.

برداشت: به نظر می‌رسد در دور دست، گلی وجود دارد که به راحتی نمی‌توانم به آن دسترسی پیدا کنم و تنها در خیال به آن فکر می‌کنم، زیرا هیچ وقت اجازه دیدن آن را ندارم.