غزل شمارهٔ ۴۴۰۵

برداشت: افرادی که در فکر و یاد محبوب خود هستند، خوشبخت‌اند؛ چرا که مانند کعبه، همیشه رو به سوی او دارند و به دیگران توجهی نمی‌کنند.

برداشت: در آغوش محبوب مانند آینه‌ای هستند که روز و شب را نشان می‌دهند، هرچند که در این گرد و غبار زندگی گرفتار شده‌اند.

برداشت: در این چمنزار سبز، افرادی در حال گردش و خوشگذرانی هستند، هرچند که مانند نقطه مرکزی ثابت و بی‌حرکت به نظر می‌رسند.

برداشت: نمی‌توانند از فرمان تسلیم سرپیچی کنند، حتی اگر در مقام و جایگاه عالی باشند یا بر تخت سلطنت نشسته باشند.

برداشت: ظاهر زیبا و جذاب او باعث می‌شود که هیچ‌کس متوجه درد و راز درونی‌اش نشود. او همچون لاله‌ای است که در عین زیبایی، از درون داغ و دردمند است.

برداشت: در این باغ، نهالی که کاشته می‌شود از آه و ناله‌است، و در این مزرعه، بذرهایی که نهال می‌شوند، همان اشک‌ها هستند که ریخته می‌شوند.

برداشت: برخی افراد خود را در کنار صاحب‌نظران و افرادی که بصیرت دارند، نمی‌دانند، در حالی که با وجودِ آتش در دل خود، همچنان خود را سنگ مانند و بی‌احساس تصور می‌کنند.

برداشت: بی‌خبر از پیچیدگی‌های زندگی و تغییرات آن، تنها به تماشای زیبایی‌های دلربای معشوقه نشسته‌اند.

برداشت: آینده به انسان‌ها قدرتی می‌دهد که در غفلت و ناآگاهی، همچون مورچه ضعیف می‌شوند، اما در همان حال، اگر هوشیار باشند، توانایی شکار بزرگ‌ترین و قوی‌ترین موجودات را دارند.

برداشت: می‌توان فهمید که در میان این جمع، افرادی هستند که با ظاهری ساده و بی‌پرده، مثل آهوی تاتار، زیبایی و لطافتی خاص دارند. اینکه تنها با نگاهی سطحی به لباس یا ظاهرشان قضاوت کنیم، ما را از درک واقعی زیبایی‌شان باز می‌دارد.

برداشت: مانند شبنم که زیبا و پاک است، جواهرات بدن در دامن گل‌ها در آفتاب درخشان هستند.

برداشت: گروهی که به آن گلزار بدون رنگ دست یافته‌اند، از فریب‌ها و نیرنگ‌های فصل پاییز و بهار در امان هستند و آرامش دارند.

برداشت: آن‌ها که تنها به شکار گیاهان کوچک و ناچیز راضی‌اند، مانند امواج دریا هستند که فقط در کنار، خواهان چیزهای ارزشمند می‌گردند.

برداشت: گروهی که به زیبایی‌های ظاهری و چهره‌ها توجه دارند، از دیدن چهره محبوب بی‌پرده و بی‌پوشش محروم هستند.

برداشت: این افراد چیزی از دل خود پنهان نمی‌کنند، حتی اگر به ظاهر چیزی از خودشان نشان ندهند.