غزل شمارهٔ ۴۴۰۴

برداشت: افرادی که در فکر و خیال آن چشمان مدهوش هستند، در دل شب به دور از همه، هر شب مشغول نوشیدن شراب هستند.

برداشت: اگرچه در لباس شرم و حیا پنهان شده‌اند، اما همچنان در دل خود به دنبال شکار لحظه‌ها و زیبایی‌ها هستند.

برداشت: دل‌ها را از چنگال ستم و زحمت آزاد کن و غم‌ها را با شادی و نشاط پر کن.

برداشت: همه انسان‌ها در زمان ناراحتی و شکست شبیه به باد خزان هستند که بی‌رحمانه دل را می‌شکنند، اما در زمان شکوفایی و رشد، مثل ابرهای بهاری هستند که روح را پرورش می‌دهند و سرزندگی را به ارمغان می‌آورند.

برداشت: خدایاقا نگذار که هیچ غمی بر دل آنها بیفتد، هرچند که صائب بیچاره خود غمی ندارد.