غزل شمارهٔ ۴۴۰۰

برداشت: آن بلا و سختی که برای انسان‌ها مضر است، به سراغ انصاف و عدالت نیامد و سخنان تلخ نیز نتوانستند به عدالت و انصاف نزدیک شوند.

برداشت: مور برای این که از تنگی شکر خود بگوید، خطی روی زمین کشید، اما این مور به انصاف نرسید که این کارش بیانگر مشکلش بود.

برداشت: در این شعر به موضوع زیبایی و لطافت گل‌ها و همچنین ناعدالتی اشاره شده است. گل‌ها به گونه‌ای چیده شده‌اند که فقط زیبایی ظاهری آن‌ها نمایان می‌شود، اما آن غنچه که باید به حق خود برسد، مورد بی‌مهری قرار گرفته است. این تصویر به نوعی از نادیده گرفتن کیفیت و ذات واقعی چیزها در مقابل جلوه‌های ظاهری پرده برمی‌دارد.

برداشت: من با جادوی لطیف، ماه نو را به تسخیر درآوردم، اما آن کمان سخت به عدل و انصاف نرسید.

برداشت: هرچند از تلاش و زحمت ما چیزی به ثمر نرسید و دود بلند شد، اما هنوز نشانه‌ای از رسیدن به انصاف و عدالت دیده نمی‌شود.

برداشت: من تمامی دین، دل، عقل و دانش خود را در جهت انصاف گذاشتم، اما او که دشمن جان من است، حتی به انصاف هم نرسید.

برداشت: من تمام عمرم را در پی آن معشوق سپری کردم، اما او هیچ‌گاه برای انصاف بر من قدم نگذاشت.

برداشت: گفتیم که بعد از مرگ، زندگی به ما انصاف می‌دهد، اما در واقع ما مرده‌ایم و هنوز هم همان مسائل ناعادلانه ادامه دارد.

برداشت: هرچند که خضر (نماد جاودانگی و زندگی) عمرهای زیادی را دیده و از زندگی بهره‌مند بوده، اما هرگز نتوانسته است به عدالت و انصاف واقعی دست یابد و از آن بهره‌مند شود.

برداشت: هر چند صائب با مهارت و زیبایی قلم خود نوشته‌هایی دلپذیر و شیرین می‌آفریند، اما در مورد پسته‌ای که در دهان دارد، انصاف را رعایت نمی‌کند.