غزل شمارهٔ ۴۳۹۹

برداشت: زمانی که لبخند آن غنچه‌ی پنهان نمایان شد، صبحی پر از شکر و خوشی از دل عاشق به وجود آمد.

برداشت: زمانی که تو را دیدم، دل من مانند آیینه خرد شد. این گل لاله‌ی سرخ گویا از جگری که در کوه طور بود، سر برآورده است.

برداشت: دردی که از عمق احساسات به وجود آمده است، با درمان‌های سطحی و گذرا بهبود نمی‌یابد. تنها تسکین‌های ظاهری نمی‌توانند به بهبود واقعی کمک کنند.

برداشت: هر چیزی که می‌بینیم و تجربه می‌کنیم، صدای مشابهی را دارد و این آواز از جای خاصی نمی‌آید.

برداشت: در آن روزی که غم و اندوه من از دل شب تاریک به پایان رسید، نور خورشید به روشنی از دل شب بیرون آمد.

برداشت: با قلم صائب در بحث و مجادله نروید، زیرا نمی‌توان با کلام، به مقام و عظمت کوه طور رسید.