غزل شمارهٔ ۴۳۹۶

برداشت: اگر تو با خدا و عبادت او در ارتباط هستی، نیازی به چیزهای ظاهری و نمادین نیست. خودت را به دیوار و آیینه محدود نکن؛ بلکه ارتباط عمیق‌تری را با فراخور وجودت پی‌گیری کن.

برداشت: مجنون نمی‌تواند با فقط به هم ریختن موها به حالتی دیوانه‌وار برسد؛ زیرا که به هم ریختگی فقط در ظاهر است و برای رسیدن به حقیقت و عشق حقیقی، باید عمق وجودی را تجربه کرد.

برداشت: کعبه و هدف اصلی آن بر اساس زخم‌ها و دشواری‌های زندگی به دست می‌آید. از آن بهتر است که قلبی پر درد و رنج داشته باشیم تا این که بی‌احساس و بی‌دل باشیم.

برداشت: وقتی به عمق ذهن و دل هر موجودی نیک نگریستیم، هیچ نقطه‌ای را نیافتیم که بی‌علت و بی‌دلیل باشد.

برداشت: در این دنیا، ما انسان‌ها چیزهای زیادی را نمی‌توانیم ببینیم. ولی آیا می‌توانی توضیح دهی که چرا آیینه‌ای که بیشتر به زنگار و کثیفی نمی‌رسد، برای پاکی و روشنی خود تشنه نیست؟

برداشت: جان آدمی به خاطر بیماری نگاه تو رنج می‌برد و این درد عمیق است. آه که اگر چشم تو بیمار نباشد، چه حالتی خواهد داشت!

برداشت: باغی که بلبلش با شور و شوق می‌خواند، نیازی به دیوار سرد و خنک ندارد.

برداشت: وقتی نامه‌ام را در آغوش می‌گیری و به کوی تو می‌برم، امیدوارم که دیواری برای جدایی ما وجود نداشته باشد.

برداشت: گوش صدف نشان می‌دهد که فکر تو از این مرحله و رتبه بالاتر است، پس نباید چنین سخنی گفته شود.