غزل شمارهٔ ۴۳۹۲

برداشت: این اشک دل‌فگار نشان‌دهنده‌ی عمق دردی است که در دل یک کودک وجود داشته است.

برداشت: در زندگی نمی‌توان به یک دل، هم عشق به دو دنیای مختلف را تقدیم کرد؛ زیرا مانند این است که بخواهیم دو شاخه گلابی را از یک خوشه بچینیم، که چنین چیزی غیرممکن است.

برداشت: کسی که در سایه درخت خرما می‌نشیند و به میوه‌اش امید دارد، باید اعتماد و امید خود را بر اساس تلاش و کوشش خود بنا کند.

برداشت: کسی که از افراد با درک و دانش بالاست، باید همیشه در پایان کار و نتیجه‌اش توجه و دقت داشته باشد، مانند رگس که به انتهای ساقه خود نگاه می‌کند.

برداشت: مانند حبابی که هیچ پیوندی با چیزی ندارد، پس از باد مخالف هیچ خطری برایش وجود ندارد.

برداشت: من می‌خواهم به زلف تو دست بزنم تا ببینم که گل‌های زلف تو چه زیبایی و تاثیری دارند.

برداشت: پرنده‌ای که در قفس زندگی می‌کند، با بال‌های آلوده و ناپاکش، شایسته‌ی زندگی در چمنزار و فضای آزاد نیست. او تنها زمانی می‌تواند از زیبایی‌های طبیعت بهره‌مند شود که بال‌هایش آمادگی پرواز داشته باشد.

برداشت: بهشت چه زیبایی‌ای می‌تواند به عاشق نشان دهد، جز اینکه تصویری از چهره تو بر آن نقش بزداید؟

برداشت: آدم‌های خوب و نیکو را با اراده و عملشان بسنجید و نه با افراد بد، زیرا ارزش و خوب بودنشان به اندازه دریا و عمق آن است و نمی‌توان به سادگی به مقایسه‌ای ناعادلانه پرداخت.

برداشت: هر کسی که عزیزی را به سفر فرستاده باشد، از وضعیت من و دلشکستگی‌ام آگاه است.