غزل شمارهٔ ۴۳۸۹

برداشت: هر کسی که در مسیر تو دل و ایمانش را فدای تو کرده باشد، از پسِ خودخواهی‌اش، زیبا و پاک‌نظر شده است.

برداشت: سروهایی که فاقد فاخته باشند، مانند تیرهای بی‌پر و بالش ناقص و ناتوان هستند.

برداشت: در مراسمی که شخصی نمی‌تواند خود را کنترل کند، در جایی که تنهاست و به آینه می‌نگرد، چه تصاویری از خود را نشان می‌دهد.

برداشت: کسی که از تحمل و صبر خود دست بکشد، دیگر نمی‌تواند از زبان بازی و حرف زدن بی‌پروا باشد، مثل کسی که در نبرد سلاح به دست ندارد.

برداشت: در میان تمام ویژگی‌ها و وجود خود، هر زنی که به سادگی زیبایی‌اش به ماه شباهت دارد، باید این را در نظر داشته باشد که ممکن است دچار نقصان و کمبودهایی هم بشود.

برداشت: در روز قیامت، اگر سایه بر زمین بیفتد، سروی که در اینجا خود را بلند کرده، نمایان خواهد شد.

برداشت: وقتی دل از عشق پاک می‌شود، از بندهای وابستگی‌های ناپایدار رها می‌گردد. سیمی که نگهداری نشده باشد، ارزشش کاهش می‌یابد.

برداشت: در آب حیات، در کناره سنگ ظرفش، در دریا، حبابی وجود دارد که نشانی از وجودش را از دست داده است.

برداشت: پرنده‌ای که بال و پر ندارد، از ما چه انتظاری می‌تواند داشته باشد؟ سیمرغ (نماد کمال و قوت) به جایی پرواز می‌کند که خودش پر داشته باشد و بتواند از آن بهره ببرد.

برداشت: کسی که مانند صائب در دل خود با خرابه‌ای ساخته و پرداخته باشد، همیشه در افکار و احساساتش مشغول و درگیر خواهد بود.