غزل شمارهٔ ۴۳۸۸

برداشت: کسی که تو را بخواهد و عاشق تو باشد، همچون یوسف زیباست و کسی که به تو دل بسته و بیمار عشق تو شده است، همانند عیسی برای تو ارزشمند خواهد بود.

برداشت: اگر خاک شود سرمه خاموشی، در دل آن انسانی که رازهای تو را در خود دارد، دریاچه‌ای از سکوت و راز نهفته است.

برداشت: شمع مزار او مانند برقی است که به سرعت درخشیده و هر کسی که دلی سوخته دارد و به نوعی به او نیازمند است، در اطراف آن حضور دارد.

برداشت: هر شکاف و درز قفس برای تو یک خیابان بهشتی است. خوشا به حال آن اسیری که تو او را در دام خود گرفته‌ای.

برداشت: سیلاب قیامت برای کسی که به رفتار تو توجه دارد، به نظر فقط یک موج توهمی می‌آید.

برداشت: اگر پایم بر روی گل‌ها بگذارم، نمی‌گذارد آن کسی که به عشق تو می‌خواهد بیاید.

برداشت: هر خوابی که بیداری از آن بهتر باشد، خوابی است که در سایه دیوار تو اتفاق بیفتد.

برداشت: هر چشمی که به دنبال دیدن تو باشد، از عشق و اشتیاقش مانند چشمه‌ای از خورشید، احساس سوزش و درد می‌کند.

برداشت: نگاه کسی که چهره‌اش به روشنی مانند گوهر خورشید باشد، می‌تواند رشته‌ای از زیبایی و نور را به دل و جان دیگران بکشاند.

برداشت: اگر بتوانی خود را از قید و بندهای درونیت آزاد کنی، این دایره‌ها می‌توانند تنها نقطه‌ای از حیطه وجود تو باشند.