غزل شمارهٔ ۴۳۸۶

برداشت: زیبایی نادری که تو داری، باعث شده دنیا روشن و شاداب شود. این زمین خشک و بی‌روح اکنون با زیبایی تو مانند باغی پر از گل به نظر می‌رسد.

برداشت: زبانت شبیه قند است و هر وقتی که صحبت می‌کنی، دل را شاد می‌کنی. مانند شکری که از دهان بیرون می‌آید، حرف‌های شیرین تو نیز دل‌ها را خوش کرده و فضای خوشایندی ایجاد می‌کند.

برداشت: بوی خوش آهویی که تو به یاد می‌آوری، در دشت منتشر شد و به خاطر آن، دل من آتش می‌گیرد. زیبایی و لطافت تو باعث شد که به یاد ختن و لاله‌ها بیفتم.

برداشت: آنچه در راه پیمودن از دیگران برداشتم، مانند خاری است که احساس کردم. مثل شمعی که در این بیابان درخشان شد، باعث روشنی و هدایت من گردید.

برداشت: نگاه تو به صومعه افتاد و ناگهان تأثیرش بر زاهدان چنان بود که هرکدام از آنها پیمان‌شکن و توبه‌شکن شدند.

برداشت: ریحان که با زیبایی گلشن تازگی خود را حفظ کرده است، به خاطر تازگی خط تو، انگار زمان قدیم و تاریخی شده است.

برداشت: در دوره گیجی و سردرگمی زندگی، نتوانستم روح خود را نجات دهم، هرچند که در ظرف من این شراب قدیمی موجود است.

برداشت: هر قطره اشکی که در تاریکی شب از چشمانم افتاد، مانند شبنمی است که بر روی گل‌ها و چمن نشسته و زیبایی آنها را نمایان می‌کند.

برداشت: آه و فریاد که یعقوب به خاطر ما دلتنگ است و پیراهن یوسف، به نماد غم و اندوه تبدیل شده است.

برداشت: سال‌هاست که سرگرم تفکر و تأمل هستم. جای تعجب نیست اگر در این مسیر، سخنانم خالص و پاک گردد.