غزل شمارهٔ ۴۳۷۸

برداشت: اگر کسی غیر از من بخواهد تو را به فریب از من دور کند، نمی‌تواند در دل من احساسات عمیق را همچون گل و سنگ بیرون بکشد.

برداشت: خورشید با حالتی دلسوخته و ناراحت به تماشا آمد تا چهره زیبا و گلگون خود را به نمایش بگذارد.

برداشت: هر لاله‌ای که از دل سنگ بیرون می‌آید، به خاطر آتش زیبایی چهره تو، داغی در دلش حس می‌کند.

برداشت: اگر دل کسی در آتش عشق می‌سوزد، هیچ چیز کوچک مثل ناخن خاشاک نمی‌تواند به عمق احساسات او آسیب بزند یا آن را خراش دهد، زیرا درد و رنج او فراتر از این چیزهاست.

برداشت: سخن خوب و خوشی از قلبم به زبان نیامده، اما در درونم به قدری احساس و شوق وجود دارد که نفس کشیدن، صداهایی شاداب و سرسبز خلق کرده است.

برداشت: عاشق با قدرت عشق می‌تواند بر دشواری‌های جدایی از معشوق خود غلبه کند، همان‌طور که کوهکن با تلاش و قدرت از سنگ کوه کنده‌کاری می‌کند.

برداشت: چهره‌ی سخن در فصل خزان به مانند گل محزون و پژمرده است، ولی از دمی که من با شور و حرارت صحبت می‌کنم، رنگ و زندگی دوباره‌ای به آن می‌بخشد.