غزل شمارهٔ ۴۳۶۸

برداشت: خطی که بر لب لعل تو نقش بسته، گویی به مانند گل می‌درخشد یا مانند خضر که از آب حیات می‌نوشد، تو هم از سرچشمه زیبایی خود گل به وجود آورده‌ای.

برداشت: چشم‌های تو از اشک مانند گوهری می‌درخشد و یا خون من از زخم‌های مژگان تو به گل تبدیل می‌شود.

برداشت: در میان زوایای هستی، مانند نخی که دور دهان تو می‌چرخد، سخنی را با زیبایی و درخشندگی دندان‌هایت به تصویر کشیده‌ای که به گل تبدیل شده است.

برداشت: در زمین شور، چمن‌کار بذر می‌پاشد تا اینکه آن خط ریحان با نمک تو شکوفا شود.

برداشت: هر غنچه‌ای که مانند طلا در گل بسته شده است، هر سخنی که از غنچه خندان تو بیرون آمده، همچون گلی زیبا است.

برداشت: از درد و رنج قلبم شانه‌ام به رنگ زیبای مرجان در آمده و از موهای نامنظم تو، گل‌هایی سر زده است.

برداشت: از موهای معشوق، گوشه‌ای از گوش نمایان شده است و صبح وطن، از شب غمگین غریبی تو، به مانند گلی شکوفا شده است.

برداشت: یک جواهر درخشان که پشت پرده‌ای پنهان شده، از نگاه تو دور است و به‌گونه‌ای ناپیدا می‌کوشد تا خود را به نمایش بگذارد.

برداشت: در دل شب، مانند خورشید که در صبح روز ظاهر می‌شود، از دستار آشفته تو گلی زیبا برمی‌دارم.

برداشت: شب‌های طولانی‌ای را که با صحبت گذرانده‌ای، به خاطر کوتاهی شمع، به احساس گل بهار تبدیل کرده‌ای.

برداشت: هر بار که جرعه‌ای از می نوشیدی، مانند ابر بر چهره‌ات عرق نشسته و تو را زیباتر کرده است.

برداشت: دل را برای گفت‌و‌گو با دوستانی که هم‌فکر و هم‌زبان هستند، آماده می‌کند و در خلوت دل، مانند غنچه‌ای که به روی گل باز می‌شود، شادابی و سرزندگی را تجربه می‌کند.

برداشت: از دید مردم، من در زیر خاک مدفون هستم، اما مانند سروی که دامن تو را پوشانده، در دل تو زندگی می‌کنم.

برداشت: هرگاه دل کسی که درونش غم و اندوهی بزرگ دارد گم شود، انگار که دکمه‌ای از یک گردنبند گرانبها از دامن تو افتاده و گم شده است.

برداشت: دل من مانند غنچه‌ای است که یک راز کوچک را در خود نگه داشته است. این راز، در نهایت، به خاطر لبخند شیرین تو، به گل می‌نشیند و شکوفا می‌شود.

برداشت: نگاه نرم و پرمهر تو باعث شد تا دل این غنچه‌ی خاموش باز شود و شکوفا شود.

برداشت: این بیت به بیان تاثیری عمیق از شادی و غم می‌پردازد. از اشک‌هایی سخن می‌گوید که می‌توانند دل را شاد کنند و از دلی که به خاطر فراق عزیزان زخم‌دار شده، زندگی دوباره‌ای را تجربه کند. هر لاله‌ای که از خاک افرادی که جانشان را فدای وطن یا آرمان‌شان کرده‌اند، می‌روید، نمادی از زیبایی و تازگی است که از دل‌های پرغصه برمی‌خیزد. در واقع، شادی و غم به‌صورت توأمان با هم وجود دارند و می‌توانند به شکلی عمیق‌تر زندگی را معنا دهند.

برداشت: هر بار که هر میوه‌ای از لطافتش بر می‌آید، سیب زیبایی لب‌هایت مانند گلی پررنگ و دل‌ربا می‌شود.

برداشت: چمن در گذشته از صدای عشق خالی بود، اما این نغمه دل‌سوز در زمان تو جان تازه‌ای به آن بخشید.