غزل شمارهٔ ۴۳۶۶

برداشت: ای ساقی، دهن شیشه ما را به لب نزدیک کردی و این عجبی است که جان را در تن کسی که صاحب لذت است، به طرب آوردی.

برداشت: دریا مثل شخص بخشنده‌ای نیست که بدون درخواست، چیزی بدهد. صدف هم به طرز بی‌حساب دهانش را باز نمی‌کند تا چیزی را بخواهد.

برداشت: خاموشی نکنید، زیرا از سکوت شما شمعی چون پروانه‌ای بی‌گفتگو، روز را به شب تبدیل می‌کند.

برداشت: با کوزه‌ای که دریا را نمی‌تواند تحمل کند، چه چیزی می‌توان برداشت؟ من از وصال تو محرومم و این موضوع باعث خجالت و رعایت آداب و رسوم من شده است.

برداشت: برگی از درختی است که در فصل خزان قرار دارد و دیگر میوه‌ای ندارد. هیچ‌کس نمی‌تواند از آن انتظار داشته باشد که چیزی به او بدهد، چون دیگر نمی‌توان از آن بهره‌ای برد.

برداشت: بدون وجود ابر، صدف نمی‌تواند حتی یک قطره از دریا به دست آورد. در این جهان امکان ندارد که بتوان از علل و اسباب دور شد.

برداشت: گلی به نور خورشید پیوسته و روشنایی شمعی که به خاطر گریهٔ سوزناک در آغوش شب قرار گرفته است.

برداشت: آتش زدن چوب گل نتیجه‌ای ندارد و نمی‌توان با افراد دیوانه به روش منطقی رفتار کرد.

برداشت: در خواب، کسی که به اوج خوشبختی رسیده بود، به این نتیجه رسید که باید از سادگی و ساده‌دلی دست بکشد؛ زیرا این افراد که به نژاد و اصل و نسب خود می‌بالند، در واقع دچار خودفریبی هستند.

برداشت: نسب‌نامه خود را با دو نکته روشن و زیبا تزیین کرده است و هر فردی که بخواهد نسب و هویت خود را مشخص کند، باید آن را به زیبایی و شایستگی بیان کند.

برداشت: در تنهایی صبح، با خمیازه‌ای که به خاطر انتظار کشیدم، خورشید مرا به جستجو واداشت.

برداشت: صائب چه باید کرد که اگر باده ننوشد، در این مهمانی، نمی‌توان از معشوق بوسه‌ای خواست.