غزل شمارهٔ ۴۳۶۲

برداشت: صفای چهره‌ی محبوبان به‌قدری است که تنها لب‌های سرخ آن‌ها نمی‌تواند دلنشینی را به ما منتقل کند، بلکه مثل مورچه‌ای که از شیرینی ملاحظه می‌کند، ما نیز از طعم عشق و زیبایی آن‌ها بهره‌مند می‌شویم.

برداشت: تناسب و استقامت تو در برابر مشکلات باعث شده است که رفتار تو به آرامش و راحتی برسد و دیگران نیز از تو تأثیر بگیرند.

برداشت: جوشن داودی ما به دلیل لاغری، به نوعی از تیغ خطر این موج، کشتی ما را به ساحل برد.

برداشت: در روز قیامت، هر کسی که دل و چشمانش به دنیا وابسته بوده، به حالت سر به زیر و با چهره‌ای نگران و غمگین به محشر خواهد آمد.

برداشت: در دایره زندگی، وسیله‌ای برای راحتی و آسایش وجود داشت که مرکز آن از میان برداشته شد.

برداشت: شوق و اشتیاق من مرا به مرز جنون کشاند و دردِ آرزوی آرامش، نشانه‌ای از سختی و دشواری را برایم نمایان کرد.

برداشت: از آنجا که مه مصر به زندان افتاده است، کنعان (سرزمین موعود) چگونه می‌تواند از مرحله اول به مرحله دوم راهی پیدا کند؟

برداشت: ما به خاطر غفلت و بی‌توجهی‌امان ممکن است از مسیر اصلی خود دور شویم، اما در نهایت همچنان از قدرت و توانایی‌هایی برخورداریم که ما را به هدف می‌رساند.

برداشت: من در زندگی‌ام به خاطر بی‌توجهی‌ام به سرعت گذر زمان و حوادث، همچنان غفلت کرده‌ام و این غفلت مانند سیلی قوی مرا به خواب سنگین برده است.

برداشت: زمانی که دل انسان به تنگی و محدودیت می‌رسد، مانند موی باریک کمر، در این حالت نمی‌توان به راحتی به درون آن فضای بسته و باریک نفوذ کرد. به عبارتی، هنگام بروز افکار منفی و مشکلات، راهی برای عبور و نفوذ به عمق آن دشواری‌ها وجود ندارد.