غزل شمارهٔ ۴۳۶۰

برداشت: اگر معلم در روز جمعه از احساسات سرد و بی‌تفاوتی خود نسبت به کودکانی که به دلجویی نیاز دارند، چشم‌پوشی کند، این موضوع بی‌فایده و بی‌ارزش است.

برداشت: سخن گفتن درباره عشق و محبت بهتر است که کسی بیان کند که در دل‌ها جای کینه و انتقام ندارد.

برداشت: بی‌وجود تو، دل به آیینه نگاه نمی‌کند، مانند تشنه‌ای که بر روی ریگ‌های داغ و جوان سینه‌اش می‌گذارد.

برداشت: هر دست زیبا و رنگارنگی که از کنار سرو بلند بیرون بیاید، بر سینه‌ی زیبایی تو قرار می‌گیرد.

برداشت: هر روز بر دلم بار ملامت می‌گذارد، مثل دستی که بر دل گنجینه‌ای، جواهری می‌نهد.

برداشت: عاشق هرگز نمی‌تواند از محبوبش دور بماند، چرا که مانند طوطی‌ای می‌شود که رنگ و لعابش را از دست می‌دهد و برای نشان دادن زیبایی‌اش به آینه مراجعه می‌کند.

برداشت: این دستانی که عشق تو را به دست آورد، سخت است که به ما لباس پشمی بدهد.