غزل شمارهٔ ۴۳۵۴

برداشت: کسی که با دیگران بیگانه است، نمی‌تواند مفهوم سکوت را درک کند. زیرا همچون ظرفی خالی است که درپوشی ندارد و نمی‌تواند چیزی را در خود نگه دارد.

برداشت: ادعای ناپخته و خامی فکر، مانند می young است که هنوز نرسیده و آماده نشده است؛ هرگاه که به پختگی و کمال برسد، دیگر سر و صدایش نیز ایجاد نمی‌شود.

برداشت: در جایی که مردم از حقایق بی‌خبرند، هر کسی که درباره عقل صحبت می‌کند، در واقع آگاهی کافی ندارد.

برداشت: آهو در میان دایره‌ای از خط، از مکان خود حرکت نمی‌کند و خواب سنگین، مانند خرگوشی که ندارد، او را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد.

برداشت: از نمایان شدن حقیقت، دل بسته و ناراحت نمی‌شود؛ چون آینه نمی‌تواند در آغوش خود، غم و تنگی را بپذیرد.

برداشت: در دل طلبکاران، حالتی شبیه به منصور وجود دارد که پیش از دورانش دچار ناامیدی شده‌اند؛ اما عشق واقعی به گونه‌ای است که عاشق حتی از بار سنگین خود رضایت و آگاهی ندارد.

برداشت: وقتی به زیبایی چمن نگاه می‌کنم، این خانه‌ی غم و اندوه از من دور می‌شود، اما در اینجا هیچ درخت یا سرو زیبایی نیست که مرا شاد کند.