غزل شمارهٔ ۴۳۵۳

برداشت: صبح ازلی که هیچ چیزی در آن وجود ندارد، به اندازه‌ای که شام ابد نمی‌تواند زیبایی و جذابیت زلف سیاه را داشته باشد، در این طرف قرار دارد.

برداشت: در دنیای بینایی و آشوب‌هایی که در دریا وجود دارد، خطرات چندان جدی نیستند و نمی‌توانند قلبی پر از شور و شوق را آزرده کنند.

برداشت: خاموشی من به دل دشمن آسیب می‌زند، زیرا این سکوت مانند شمشیری است که از قدرت و زیبایی سخن نمی‌گوید.

برداشت: کلاه نمدی‌ات را که نشان‌دهنده‌ی بی‌مغزی‌ات است، بردار، زیرا این سفره خالی است و نیازی به پوشش ندارد.

برداشت: ای شمع، از درون پیراهن چراغ بیرون بیا! پروانه ما جرأت نزدیک شدن و در آغوش کشیدن تو را ندارد.

برداشت: چه عیبی دارد اگر سعدی از فخرفروشی و ادعا دوری کند؟ وقتی که در اوج کمال و پختگی قرار دارد، دیگر نیازی به لاف زدن و خودستایی نیست.