غزل شمارهٔ ۴۳۵۲

برداشت: چشم تو به قدری زیبا و دلربا است که نمی‌تواند به راحتی به کسی نگاه کند. مانند این است که سرمه‌ای (که برای آرایش چشم استفاده می‌شود) از باز شدن نگاهش جلوگیری می‌کند.

برداشت: افراد با دل پاک و نیت نیک نمی‌توانند در جمع ما انتقاد و شکایت کنند؛ زیرا در میان ما صدای زنگ خوش نمی‌آید.

برداشت: دل، اگر به کسی شکایت کنی، چه فایده دارد؟ چون آن که نگهدار سر زلفش است اصلاً دلش به حال تو نمی‌سوزد و از نازش بی‌خبر است.

برداشت: زمانی که با اشتیاق به سوی هدف می‌رویم، متوجه می‌شویم که به خاطر ضعف در چهره‌مان، امکانات و قدرت پرواز نداریم.

برداشت: گل به خاطر لذت و شادی ناشی از نغمه‌خوانی بلبل، پژمرده و آب شد؛ به طوری که اثر آتش و شعله‌ور شدن آواز بلبل در آن احساس نشد.

برداشت: هر انسانی که نتواند احساسات و دردهای خود را با تو در میان بگذارد، مانند این است که هیچ زبانی نمی‌تواند به عمق این راز پی ببرد.

برداشت: اگر کبکی نتواند از خوشحالی بخندد، نشان‌دهنده این است که شایستگی پرواز در آسمان را ندارد.

برداشت: ما دو بلبل هستیم که در باغ آرزوها آواز می‌خوانیم، ما را در این زمستان اندوهگین، شوق و نوا از فصل خزان دور نمی‌کند.