غزل شمارهٔ ۴۳۵۱

برداشت: دل نمی‌تواند به زلف‌های گره‌خورده‌اش راهی پیدا کند، زیرا او دیوانه است و سرنوشتش همچون زنجیری او را محصور کرده است.

برداشت: مژگان کشیده و زیبای تو اثر بیشتری از نگاه کردن دارد و نیازی به تیر کمان اجاره‌ای ندارد.

برداشت: در نظر کسی که به عمق معنا توجه دارد، جایی که محدودیت و اسارت وجود دارد، آن مکان دیگر هیچ تصوری ندارد.

برداشت: پیری مانند آسیبی نیست که بتوان آن را ترمیم کرد، بنابراین نباید به خانه‌ای در زدن که قابل تعمیر و بازسازی نیست.

برداشت: این بیت اشاره به این دارد که وقتی صدای جرس بلند می‌شود و فضا را پر می‌کند، صدای بی‌مورد و بی‌محتوا دیگر تاثیری ندارد. به عبارتی، زمانی که صدای مهم و تأثیرگذاری به گوش می‌رسد، حرف‌های بی‌معنی و بی‌فایده به حاشیه می‌روند و برای شنوندگان اهمیت ندارند.

برداشت: آسمان‌ها پر از هیجان شده‌اند از صدای قلم من، اما ناله‌های من مانند نعره‌ی نی در دل خود شیر ندارد.

برداشت: در قلب هرانسانی که احساساتش را نداشته باشد، مانند نی‌ای است که نتواند آواز بخواند، بی‌فایده و بدون قدرت است.