غزل شمارهٔ ۴۳۵۰

برداشت: دل بردن ما اینقدر راحت نیست و نیاز به تدبیر و فکر بیشتری دارد؛ این راهی که پیش گرفته‌ایم، مناسب و کافی برای رفع نیازها و خواسته‌ها در یک شب نیست.

برداشت: در هر دو دنیا، چه کسی وجود دارد که از عشق شرم کند؟ عشق مانند نقاشی است که نقاشی از چهره معشوق ندارد.

برداشت: ویژگی‌های من از درک و عقل فراتر رفته است و خواب من به قدری پریشان و آشفته است که هیچگونه تدبیری ندارد.

برداشت: از دو جهان چه اهمیتی دارد که از آنها بگذریم؟ تنها همین یک یا دو قدم برای عبور از شب و روز کافی است و نیازی به گذراندن زمان طولانی نیست.

برداشت: خورشید به خاطر جذابیت زیبایی‌ات به حالت کباب درآمده است، همان‌گونه که سایه‌ای که به تو نزدیک شده، هیچ زنجیری ندارد و آزاد است.

برداشت: هیچ‌کس نتوانسته است که برگ‌های پاییزی را به هم بافته و منسجم کند؛ مانند مجنون که عاشق توست و هیچ زنجیری نمی‌تواند او را محدود کند.

برداشت: وقتی بلبل به باغی زیبا و سرسبز می‌رسد، دیگر به آرزوی گلشن کشمیر نیست.