غزل شمارهٔ ۴۳۴۸

برداشت: دوست می‌دارد که نامه‌ای از غنچه‌ای دریافت کند، اما آن غنچه خود را مخفی نگه داشته و خبر شیرینی از سرنوشت قافله‌ای که در آن مور وجود دارد، ندارد.

برداشت: در خط سبز آن لب میگون، زیبایی پنهان شده است و این لیوان از شراب قوی، هیچ خطری ندارد.

برداشت: بیماران نمی‌توانند به عیادت زیبایی و جذابیت چشم‌های آن معشوق نازنین بروند، زیرا جذابیت او فراتر از تحمل آن‌هاست.

برداشت: هرچند که لیوان‌های ما شکسته و ناقص هستند، اما آوازه و شهرت ما مانند کاسه‌ای از طلا و پرخوری بی‌نظیر است.

برداشت: وقتی که در محضر بی مهر قرار داریم، بادی که در دستمان است از داغ عشق تو می‌وزد و نشان می‌دهد که هر کسی دل آرامش ندارد.

برداشت: ناممکن است که صدایی تنها از یک دست برخیزد، و برای آن دستی که همساز و هم‌نوا ندارد، رحم و دلسوزی باید داشت.

برداشت: اگر اشک در چشمی نباشد، نوری هم در آن دیده نمی‌شود؛ همان‌طور که شعله‌ای با روغن اندک، نورش محدود است.

برداشت: امروز همه افراد بی‌خبر و سرگردان هستند، در حالی که دیوانه ما هیچ شور و شوقی ندارد.