غزل شمارهٔ ۴۳۴۵

برداشت: ما در حالتی هستیم که نمی‌توانیم از احساسات غم‌انگیز خود رهایی یابیم. مانند چوبی تر که هیچ فایده‌ای ندارد و فقط به بی‌ثمری دلالت می‌کند.

برداشت: دل ما در آتش آرزوها و خواسته‌ها می‌سوزد. این شعله‌ور بودن، جز ناپختگی و ناتوانی ما چیزی نیست.

برداشت: اشک‌های ما نتوانستند دل صبح را از سختی رهایی ببخشند؛ همان‌طور که آب گرانبها در زمین شور فایده‌ای ندارد.

برداشت: به جز دل روشن که نشان‌دهنده‌ای الهی است، هیچ نشانه‌ای از مقصود حقیقی وجود ندارد.

برداشت: در سرزمین زیبایی، نمی‌توان به جذابیت گل لاله رسید، زیرا داغی که این گل را آبیاری می‌کند، همیشه از بین نمی‌رود.

برداشت: دل خام از عشق داستانی شنیده که آهن دیگر از قدرت پنجه داود چیزی نمی‌داند.

برداشت: چشم‌هایی که به هوس نمی‌نگرند، باید به مانند حلقه کعبه که شایسته پرستش است، مورد توجه و احترام قرار گیرند.

برداشت: اگر کسی باشد که در گفتار خود سنجش و دقت نداشته باشد، سخنش مانند آن است که ایاز (یار و خدمتگزار معروف) در نزد محمود غزنوی وجود نداشته باشد؛ یعنی بی‌فایده و بی‌ارزش است.

برداشت: مانند دُر درخشان، چراغی که خاصیت الهی دارد، می‌تواند هم روشنایی ببخشد و هم عاری از دود باشد.

برداشت: با تابش خورشید دیگر نیازی به نور چراغ نیست. کسی که به جمال و زیبایی دل داده، دیگر غم و افسوس ستاره‌های خوشبختی را نخواهد داشت.

برداشت: دل صائب در حالتی سخت و دردناک قرار دارد و هیچ خبری از شادمانی و دلخوشی ندارد، درست مانند غنچه‌ای که دچار اطراف و شرایط دشوار شده است.