غزل شمارهٔ ۴۳۴۲

برداشت: کودکی است و ناله و غم ما هیچ تاثیری بر او ندارد، این غنچه که بهار و زندگی را دارد، هیچ چیزی از این دردهای ما را نمی‌داند.

برداشت: از هر قطره شبنم در این باغ عشق مشخص است که هوای ماندگاری وجود ندارد.

برداشت: به او گفتم که در فقر و تنگدستی امیدی ببر، اما او پاسخ داد که قامت من هیچ ارزشی ندارد.

برداشت: نخل بلند او را که می‌بیند، از شرم، آب نمی‌شود. شاخ گل این باغ نیز هیچ حیا و شرمی ندارد.

برداشت: صائب، چه تعجبی دارد اگر دلت از این سرزمین تیره و تار متاثر شده باشد، چرا که این خاک شوم هیچ نوری از پاکی و جلوه ندارد.