غزل شمارهٔ ۴۳۴۰

برداشت: فکر و خیال به دل پرهیجان هیچ توجهی به غبار آینه نمی‌کند و آب نیز عاری از هر کثیفی است.

برداشت: روح از فکر جایی آزاد است و نیازی به پیدا کردن گوهر نایاب در صدف ندارد.

برداشت: آن دردی که درمانش باید بیان شود، زخم کشنده‌ای است که خون نمی‌ریزد.

برداشت: به تلاش و کوشش در زندگی ساده و بی‌زیب و زینی توجه کن، زیرا در قلب هر خانه‌ای که از تجملات بی‌مقدار خالی است، آرامش و صمیمیت بیشتری وجود دارد.

برداشت: بر اثر نور محبتتو، دل حساس و خراب من دیگر تاب روشنایی مهتاب را ندارد.

برداشت: به جستجوی خواسته‌های خود ادامه بده، زیرا زندگی به سرعت می‌گذرد و اگر از خطرات غافل بمانی، ممکن است در نهایت هیچ چیز برایت باقی نماند.

برداشت: در دل‌های پاک و ساده، تصویر ارزشمندی وجود دارد که نشان‌دهنده اوج خواسته‌ها و آرزوهاست. نیازی به مکان ویژه‌ای برای طلب کمک یا دعا نیست.

برداشت: صائب، چه دلیلی وجود دارد که از خواب غفلت بیدار شویم؟ ما از این بیداری هیچ خبری نداریم.