غزل شمارهٔ ۴۳۳۹

برداشت: چشم‌های من به خاطر اشک‌های گرمم از مژگان شکایت دارند و پایم هم از خارهای مغیلان نگران است.

برداشت: در درگاه یتیم، صدفی وجود دارد که دامن مادر یوسف را می‌چسبد. نگرانی از تنگی زندان نابجا و بی‌فایده است.

برداشت: خانه‌آیینه به خاطر زیبایی تو تاریک می‌شود و مژگان گله‌دارند که چرا نمی‌توانند زیبایی تو را به درستی نشان دهند.

برداشت: این خواب را با هیچ قدرت و ثروتی نمی‌توان بیدار کرد، هرچند که دل از زیبایی‌های چشم‌های فریبنده ناراحت است.

برداشت: خنده‌ای ناگهانی و بی‌موقع از میان برآمدگی‌های لب پسته‌ای، نگرانی و نارضایتی را برای سبزدستان به همراه دارد.

برداشت: شکایت نادان به مانند کسی است که در دریا غرق شده و از باران گله می‌کند. این نشان می‌دهد که او از مسائل سطحی و ابتدایی غافل است و نتوانسته به عمق مشکلش پی ببرد.

برداشت: بهتر است که با درد و رنج کنار بیاییم، زیرا درد ناشی از ناهنجاری‌ها و مشکلاتی است که نیاز به توجه دارند.

برداشت: هر روز آسمان کتابی از زیبایی‌ها و شکوه را باز می‌کند و همیشه دلش به خاطر غم و اندوه مهمانی که به او رسیده، دردناک است.

برداشت: وقتی دانه‌ای مغزی نداشته باشد، حرف‌هایش بی‌مفهوم می‌شود؛ هر زمینی که فقیر باشد، در آن گله‌ای وجود دارد.

برداشت: زمانی که دست عروسان به زیبایی، زیبا و دلنشین است، از پاهایی که به خاطر ظلم و بی‌عدالتی در مضیقه‌اند، شکایت دارند.

برداشت: ما و ناله از تلخی توهین‌های تو، بعید است، چون این حرف شبیه این است که مورچگان از شیرینی قند شکایت کنند.

برداشت: زمانی که زندگی من به خوشی و prosperity برسد، در آن صورت است که می‌توانم از جایی که سرنوشت بد به من تحمیل کرده، رهایی یابم.

برداشت: شخصی که دلش سنگین است، به هم‌دستی با شیطان تن داده و از بی‌احساسی و بی‌روحی خود که شبیه به حکمی ناپسند است، شکایت دارد.

برداشت: اگر در عالم حیرت آرامشی وجود دارد، صائب فایده‌ای ندارد که از چشم حیران خود شکایت کند.