غزل شمارهٔ ۴۳۳۳

برداشت: آیا امیدی به بخشش و رحمت بزرگوارانی مانند خواجه هست؟ آیا شخصیتی مثل قارون می‌تواند از خاک سر برآورد؟ این افکار، خیالی بیش نیست.

برداشت: هر کس که به امید طولانی و بی‌پایان زندگی کند، در نهایت مانند امواج دریا که فقط خاشاک را به سطح می‌آورند، به نتیجه‌ای جز ناچیزی دست نخواهد یافت.

برداشت: وقتی که روی تو با پرده‌ای از عصمت پوشیده شود و خطی زیبا و سیاه مانند خون مشک بر آن بیفتد، نفس پاکی از آن بلند خواهد شد.

برداشت: مرغی مانند فاخته که به دیدگاه سطحی‌نگرها توجهی ندارد، از تخم خود خارج شده و به دنیای وسیع‌تری پا می‌گذارد.

برداشت: زمانی که به چشمان او نگاه می‌کنم، آبی از چهره‌اش به سوی من جاری می‌شود که پرده‌اش از تنهایی و سکوت، مانند بخار روی آینه، کنار می‌رود.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند از دندان‌های شیران طعمه‌ای برباید، همان‌طور که هیچ‌کس نمی‌تواند دل کسی را از تو برباید، اگر آن شخص جرات داشته باشد.

برداشت: صبح در حال طلوع است و رنگ سرخی از خون دل من به خود گرفته است. آن قدر غم و درد در دل دارم که گویا صبح به خاطر این حالت، در خون من غوطه‌ور است. امیدوارم که با یک یا دو نفس، این احساس درد از عمق وجودم بیرون بیاید.

برداشت: در این باغ، گل‌ها همه شاداب و سرزنده‌اند و پرندگان نیز بی‌نگرانی و بی‌شرم در حال پرواز و خوشگذرانی هستند. اما تنها کسی که دل و فکرش پاک باشد، می‌تواند زیبایی‌های این باغ را به‌درستی ببیند و از آن بهره‌مند شود.

برداشت: حسن به عنوان پیشوای ظلم و ستم، مانند آتش است که از میان علف‌های هرز و چیزهای بی‌ارزش بلند می‌شود و خود را نشان می‌دهد.

برداشت: کاملاً مشخص است که کسی که در فصل پاییز تاک برداشت می‌کند، نمی‌تواند از این باغچه گل بچیند.