غزل شمارهٔ ۴۳۳۱

برداشت: چمن بدون باران و ابر نمی‌شوید و پاک نمی‌گردد، همچنین دل انسان نیز تا زمانی که خالی از راز و اندوه نباشد، شفاف و بی‌آلایش نخواهد شد.

برداشت: دامن را به میان بیاور تا اشک پشیمانی به چهره‌ات نریزد، زیرا گرد گناه از وجود شخص پاک نمی‌شود.

برداشت: بر چهره یوسف نشانه‌ای از سیلی برادرانش است، که با وجود گذشت زمان و صبح نو، هرگز از چهره‌اش پاک نخواهد شد.

برداشت: دل غنچه با وجود زخم‌هایش پاک نمی‌شود و غم و اندوه من با باده و میکده هم شسته نمی‌شود.

برداشت: با وجود سختی‌ها و تلاش‌های بسیار، نمی‌توان به راحتی از زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی صرف‌نظر کرد. باید سختی‌ها را تحمل کرد، چون زیبایی‌ها هرگز بدون زحمت به دست نمی‌آید.

برداشت: باران بهاری، نمی‌تواند گنجینه‌ای از جواهرات را ایجاد کند، مگر اینکه مانند صدف، دهان و کامش را پاک کند و آماده باشد.

برداشت: این بیت به این معناست که بخت و اقبال خوب از گریه و اندوه به وجود نمی‌آید، چرا که تاریکی و بدشانسی مانند بال و پر پرندگان سیاه هرگز پاک و برطرف نخواهند شد. در واقع، اینجا به این نکته اشاره می‌شود که برای دستیابی به خوشبختی و موفقیت، باید از اندوه و غم فاصله گرفت و منتظر بهبود بود.

برداشت: تا زمانی که شمع سهیل در این محفل روشن است، از خون دل و رنجی که بر یمن رفته، هیچ چیز پاک نمی‌شود.

برداشت: فکر و یاد آثار و نشانه‌های عشق از دل پرآشوب من هرگز پاک نمی‌شود، همان‌طور که تیره‌گی‌های مشک هندوستان هرگز از بین نمی‌رود.

برداشت: از زخم‌ها و دردهای گذشته نمی‌توان به راحتی دل خوش کرد، چون نه تنها زخم‌ها شاید هرگز بهبود نیابند، بلکه تجربه‌های تلخ همواره در یاد خواهد ماند و بر زندگی سایه خواهد افکند.

برداشت: وقتی که یتیمی از زیبایی‌ها و مرواریدها دور می‌افتد، غم و کسادی بر او حاکم می‌شود، اما چهره‌ی اهل ادب و سخن هرگز تحت تأثیر این غم و بی‌احساسی قرار نمی‌گیرد.