غزل شمارهٔ ۴۳۳۰

برداشت: چشمی که فقط به زیبایی‌ها و خوبی‌ها نگاه نکند، نمی‌تواند مانند آینه بازتاب‌دهنده‌ی کلام نیکو باشد.

برداشت: آغاز تو نشانه‌ای از رسیدن به کمال است و پایان تو هرگز بهتر از آغاز نخواهد بود.

برداشت: من از عشق و عاشقان سخن می‌گویم، اما او از مخالفت، در حالی که نت‌های طنبور من و عقل هرگز با یکدیگر هماهنگ نمی‌شوند.

برداشت: هر کسی که صدای نغمه داود را بشنود، مانند پروانه‌ای به دور شعله می‌چرخد و شوق و اشتیاق به او دست می‌دهد.

برداشت: اوه، اگر روح آدمی مانند پرنده‌ای وحشی از قفس بیرون برود، و نتواند به زیبایی و آرامش پرواز کند، چه دردناکی خواهد بود.

برداشت: هرگز از ابروی کسی که به من آسیب رسانده تیری رها نمی‌کنم که به من برنگردد.

برداشت: هرگز از قلم صائب حتی یک نقطه هم نمی‌ریزد که لکه‌ای بر لب معجزه نمی‌زند.